Atrani ligt aan de Amalfikust , op slechts 700 meter van het bekendere Amalfi . Het is de kleinste gemeente in Zuid-Italië.

Atrani werd gesticht door de oude Romeinse aristocratie en werd later de residentie van de elite in de Republiek Amalfi. Helaas verloor de stad aan belang door invallen van de Noormannen en Pisanen .

Atrani is tegenwoordig een klein vissersdorp.

Het stadje ligt tussen de Civita-heuvel en de Aureo-heuvel. Atrani bevindt zich in de vallei van de rivier de Dragone, genoemd naar een legende die vertelt over eens een verschrikkelijke draak die vuur spuwde en zich daar schuilhield.

Hoewel het deel uitmaakt van de Amalfikust, is het de enige stad langs de kust die haar oude, traditionele kenmerken intact heeft weten te behouden.

De eerste huizen kijken direct uit op het strand. Ze zijn gegroepeerd rondom het plein en lopen langs de kerk van San Salvatore en de marmeren fontein, voordat ze omhoog de vallei in leiden en langs de rotsachtige berghelling omhoog klimmen, door de tuinen en de citroenvelden. Atrani is afgeschermd van autoverkeer doordat het wordt beschermd door zijn oude huizen met bloemrijke balkons. Het centrale plein van Atrani leidt rechtstreeks naar het strand en de zee via een oude doorgang die is aangelegd om boten te beschermen tegen stormen op zee.

• Kerk van San Salvatore de’ Birecto : De kerk, gebouwd in de 10e eeuw, heeft een vierkante plattegrond met een voorportaal en is verdeeld in drie schepen met tongewelf. Oorspronkelijk was de kerk naar het westen gericht, met een ingang aan de Via Arte della Lana. In de barokperiode werd de huidige gevel gebouwd, inclusief de klok, de trap en het atrium. Ten tijde van de Republiek Amalfi was de kerk de paleiskapel waar de suchi werden gekroond en waar hun as werd bijgezet. De oudste voorwerpen in de kerk zijn een grafsteen uit de 14e eeuw, met de afbeelding van de edelvrouwe Filippa Napolitano uit Amalfi, en een marmeren plaat uit de 12e eeuw met twee pauwen. De pauw, gewijd aan Juno, werd door veel oosterse volkeren vereerd als symbool van ijdelheid en trots, wat goed vertegenwoordigd wordt door de mensen en goederen van Amalfi. De pauwen zijn ook een symbool van wederopstanding. De bronzen deuren, vervaardigd in 1087, werden aan de kerk geschonken door de Atranese edelman Viarecta Pantaleon. De deur is verdeeld in panelen met afbeeldingen van taferelen, waaronder Christus, de Madonna en enkele heiligen. De deur bevindt zich nu in de kerk van Santa Maria Maddalena.
• Kerk van de Onbevlekte Ontvangenis : Deze kerk, gelegen naast de kerk van San Salvatore de’ Birecto, bestaat uit een enkel schip met een tongewelf. Het hoofdaltaar, uitgevoerd in polychroom marmer, is naar het westen gericht, in tegenstelling tot het middeleeuwse model. In de muur is een Romeinse urn met as ingebouwd, die als waterreservoir diende. De bronzen deuren van de kerk van San Salvatore de’ Birecto werden voor deze kerk gemaakt.

• Collegiale kerk van de Heilige Maria Magdalena Boetvaardig ( Santa Maria Maddalena ): De collegiale kerk van de Heilige Maria Magdalena werd in 1274 gesticht op de ruïnes van een middeleeuwse vesting, op initiatief van Atrani. In de loop der tijd heeft de kerk aanzienlijke restauraties ondergaan. In 1669 werd de sacristie voorzien van een externe toonbank. In 1753, toen de bevolking groeide, werd de kerk vergroot en uitgebreid. Tijdens deze werkzaamheden werd de vesting afgebroken om extra ruimte te creëren. De kerk is versierd met twee transepten. Het ene plafond is aan de buitenkant bedekt met tegels; het andere heeft een plat dak. In de verschillende zijkapellen bevinden zich talrijke beelden en schilderijen, waaronder “De Madonna” (een beroemd beeldhouwwerk uit 1789) en “De ongelovigheid van Sint Thomas” (een werk van de 16e-eeuwse Salerno Andrea Sabatini). De gevel van de kerk wordt beschouwd als “het enige voorbeeld van rococo aan de Amalfikust”. Het terras van de sacristie biedt uitzicht op de Golf van Salerno, net als het Belvedere van Villa Cimbrone. De klokkentoren, met zijn bruine tufsteen, doet denken aan de Madonna del Carmine in Napels.
• Kerk van San Michele Arcangelo (“Camposantino”): Dit is de Sint-Michielskerk buiten de Muren, omdat deze zich buiten de oude stadsmuren bevindt, vlakbij de Noordpoort, grenzend aan Ravello. De kerk werd gebouwd tussen de 11e en 12e eeuw. De kerk is te bereiken via een trap en bovenaan bevindt zich de klokkentoren. Het interieur van de kerk is trapeziumvormig en weerspiegelt de hellende rotswanden. De kerk deed tot 1927 dienst als begraafplaats en was een massagraf tijdens de pestepidemie van 1656. Het altaar is uitgevoerd in barokstijl en is een schilderij van Cretella uit 1930, waarop de Heilige Strijder is afgebeeld. Links van het altaar leidt een trap naar een kleine kapel, die sterk lijkt op de kapel in de abdij van Santa Maria Oleari.
• Torre dello Ziro : Het fort ligt op de Monte Aureo, met uitzicht op de steden Amalfi en Atrani, en bevindt zich op het grondgebied van Scala. De bouwdatum is onbekend, maar mogelijk dateert het uit de 15e eeuw. De structuur, geflankeerd door bastions en torentjes, werd gebouwd in combinatie met een ander kasteel in het noorden, nabij Pontoon. De ruïnes van dit kasteel zijn nog steeds te zien.
• Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Berg Karmel : De kerk, gebouwd in 1601, heeft een vrij eenvoudige gevel, hoewel de klokkentoren in Moorse stijl waardevol is. Het interieur is in barokstijl ingericht en bestaat uit een enkel schip met een tongewelf. Op het altaar bevindt zich een fresco uit de 15e eeuw dat de Madonna afbeeldt. In het gebouw staat een kerststal, die tijdens de feestdagen wordt opgesteld. De figuren zijn getrouwe afbeeldingen van mannen en vrouwen uit Atrani uit die tijd. De plaatsing en grootte van de beelden zijn rechtstreeks evenredig aan de rijkdom die ze vertegenwoordigen: het waren namelijk dezelfde mensen die de figuren bestelden en betaalden.
• Grot en huis van Masaniello
• Kerk van Santa Maria del Bando : Deze kerk werd in de 10e eeuw gebouwd op de top van de berg Aureo. Restauratie vond plaats tussen de 12e en 13e eeuw, waardoor de kerk motieven vertoont die typisch zijn voor die periode. De kerk heeft een enkel schip met een kleine sacristie. De vloer werd in de 19e eeuw aangelegd met vierkante tegels met geometrische patronen, afkomstig uit de collegiale kerk van Santa Maria Maddalena. De kerk dankt zijn naam aan de legende dat de Maagd Maria een man vergaf die onterecht verbannen en ter dood veroordeeld was. Dit voorval is afgebeeld in het fresco boven het altaar, dat de Madonna met Kind aan de linkerkant en een man die op het punt staat te worden opgehangen toont. In het gebouw bevindt zich een urn van wit marmer uit de Julio-Claudische dynastie, die toebehoorde aan een vrijgelaten slaaf van Claudius of Nero. Het opschrift op de urn getuigt van de vrijlating die een keizerlijke vrijgelatene, een edelman uit de koninklijke familie, aan een vrouw verleende, die daardoor, zoals vaak wordt aangenomen, de vrouw van haar meester is geworden (een gebruik dat met name gebruikelijk was in de periode tussen Augustus en Marcus Aurelius).
• Grot van de Heiligen : Onder en niet ver van de Toren van Ziro bevindt zich de Grot van de Heiligen. Het is een kleine natuurlijke grot die uitkomt op een terras beplant met citroenbomen. De grot heeft een onregelmatige vierhoek en de wanden zijn versierd met fresco’s in Byzantijnse stijl uit de 12e eeuw, die de vier evangelisten afbeelden. Deze grot is wat er overgebleven is van het benedictijnenklooster van de Heiligen Quirico en Giuditta male, gesticht in 986 door aartsbisschop Leo I.