In het Verenigd Koninkrijk zijn netnummers drie, vier of, zelden, vijf cijfers lang (na de eerste nul). Regio’s met kortere netnummers, meestal grote steden, staan ​​toe dat meer telefoonnummers worden toegewezen omdat het lokale nummergedeelte meer cijfers heeft. Lokale klantnummers zijn vier tot acht cijfers lang. Het totale aantal cijfers is tien, maar in een paar gebieden kan het totaal negen cijfers zijn (na de aanvankelijke nul). Het “netnummer” wordt in het VK ook wel een “STD (code)” (abonneelijnlijn) of een “kiescode” genoemd.

De eerste cijfers van het netnummer geven informatie over het type nummer en de gesprekskosten. Netnummers beginnend met 01 en 02 zijn standaard geografische nummers; de nummers die beginnen met 03 zijn niet-geografische nummers waarvoor hetzelfde tarief geldt als de nummers 01 en 02; die vanaf 07 zijn normaal gesproken mobiele nummers; degenen die vanaf 08 beginnen, zijn speciale diensten waarbij de prijs kan variëren, bijvoorbeeld 0800 gratis telefoonnummers, bijvoorbeeld 0870, die tegen hogere tarieven worden aangerekend; degenen die vanaf 09 beginnen, zijn diensten met premium tarief.

De code die aan de grootste populatie is toegewezen, is (020) voor Londen.

Zie ‘Contact’-items onder afzonderlijke steden voor lokale informatie.

Bron site: https://wikivoyage.com onder licentie: https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/deed.en